دورهمی خانوادگی کارکنان علم و صنعت در پارک ارم

کارکنان دانشگاه علم و صنعت ایران و خانواده‌هایشان، شبی به‌یادماندنی را در پارک ارم تجربه کردند.
 

سفرنامه

همسفران ساعت ۱۶:۳۰ از ایستگاه اتوبوس درب استخر دانشگاه به سمت پارک ارم حرکت کردند. ترافیک عصرگاهی، مسیر را طولانی‌تر کرده بود، اما شور و اشتیاق همسفران، سختی راه را کوتاه کرد. عزیزانی که با خودروی شخصی همراه اردو بودند نیز در محل قرار در پارک به جمع پیوستند.

با ورود به پارک، پذیرایی شیرینی و شربت و اهدای بادکنک با نشان دانشگاه و شعار "علم و صنعت خانه ما" از همسفران انجام شد و سپس اقامه نماز جماعت مغرب و عشا در کنار دریاچه و نمازخانه پارک برگزار گردید.

بعد از آن، شهربازی ارم میزبان بچه‌ها و خانواده‌ها بود. فرزندان ۶ تا ۱۸ سال، کارت اعتباری یک میلیون تومانی پارک ارم را به‌عنوان هدیه معاونت فرهنگی دانشگاه دریافت کردند و همراه خانواده از وسایل شهربازی بهره‌مند شدند. بن تخفیف ۲۰ درصدی نیز برای شارژ مجدد کارت‌ها در اختیار خانواده‌ها قرار گرفت.

همزمان با بازی بچه‌ها، خانواده‌ها در فضای سبز پارک گرد هم آمدند و بسته جوجه‌کباب خام مزه‌دار شده به همراه گوجه و نان و نمک متبرک را که مدیریت ارتباطات فرهنگی و اجتماعی بر اساس تعداد اعضای هر خانواده در اختیارشان قرار داده بود، آماده و کباب کردند. عطر جوجه‌کباب‌های خانگی در فضای پارک پیچید و دورهمی را گرم‌تر کرد.

سپس پذیرایی با چای پس از شام، لحظات پایانی این شب خاطره‌انگیز را شیرین‌تر کرد و همسفران در کنار خانواده بزرگ علم و صنعت ایران، مسیر بازگشت به منازل را در پیش گرفتند.

«یک روز دل‌نشین و متفاوت در کنار همکاران و خانواده‌ها»

برگزاری دورهمی‌های خانوادگی نیم‌روزه، فرصتی مغتنم برای تقویت پیوندهای عاطفی میان خانواده‌ها و ایجاد خاطرات خوش برای فرزندان است. در زندگی پرمشغله امروز، چنین برنامه‌هایی به خانواده‌ها امکان می‌دهد ساعاتی را فارغ از دغدغه‌های روزمره، در کنار یکدیگر سپری کنند و کودکان و نوجوانان، شادی و نشاط را در جمع خانواده تجربه کنند. این تجربه‌های جمعی، سرمایه‌ای ارزشمند برای سلامت روان خانواده و استحکام بنیان آن محسوب می‌شود.

از سوی دیگر، این برنامه‌ها بستری برای آشنایی بیشتر همکاران در فضایی صمیمی و خارج از محیط کار فراهم می‌کند. وقتی کارکنان در کنار خانواده‌های یکدیگر قرار می‌گیرند، روابط کاری به روابط انسانی و دوستانه گره می‌خورد و حس تعلق سازمانی در آنان تقویت می‌شود. چنین پیوندهایی، محیط دانشگاه را از یک فضای صرفاً اداری به خانواده‌ای بزرگ تبدیل می‌کند که اعضای آن، در کنار هم احساس تعلق و افتخار می‌کنند.